Dinleyicinin anlatıdaki rolü
Fıkra ve seyirlik anlatıda dinleyenin gülüşü, suskunluğu ve bakışının anlatıcıyı nasıl yönlendirdiğini anlatır.
Fıkra ve seyirlik anlatıda dinleyenin gülüşü, suskunluğu ve bakışının anlatıcıyı nasıl yönlendirdiğini anlatır.
Âşık atışmasında ölçü, kafiye ve hazır cevap nüktenin nasıl bir arada durduğunu, kişiyi incitmeden anlatır.
Ramazan sofrasında ve akşam sohbetinde mizahın nasıl ortak kaldığını, ibadeti ve orucu alay konusu yapmadan anlatır.
Masalda asıl yolcunun yanında duran yan karakterin, tekrar ve küçük bir huyla nasıl gülümsettiğini anlatır.
Köy seyirlik oyunlarında tanışık seyirci, güldüren tip ve doğaçlama sözün nasıl bir arada durduğunu sade bir dille anlatır.
Kısa bir olay anlatan fıkra ile ince bir söz olan latifenin uzunluk, hedef ve sohbet içindeki yerini karşılaştırır.
Bektaşi fıkralarında ciddi bir söz ile beklenmedik sade cevabın nasıl zıtlık kurduğunu, inancı incitmeden anlatır.
Tuluat tiyatrosunda iskelet konu, doğaçlama söz ve seyirciyle kurulan bağın birbirini nasıl taşıdığını anlatır.
Nasreddin Hoca fıkralarında ters mantık, sözü olduğu gibi anlama ve beklenmedik çözüm nasıl güldürür.
Ortaoyununun Kavuklu ve Pişekâr tipleri üzerinden doğaçlama, söz oyunu ve seyirciyle kurulan bağ.
Meddahlar tek başlarına taklit ve hikâyeyle kahvehaneleri güldürdü. Bu geleneğin mizah tarihindeki yerine yakından bakıyoruz.
Karagöz ile Hacivat gölge oyununun mizah dünyasına bir bakış: karakterler, dil oyunları ve oyunun neden hâlâ güldürdüğü.